Bu Karanlık Böyle İyi

Advertisemen


Neden bilmiyorum üzerimde bir mutsuzluklar silsilesi var.  Yarım aralık kapıdan dışarı baktığımda parkta oynayan küçük çocukların yüzlerinde gülümsemeyi görmek yahut dışarıdan gelen kuş cıvıltıları bile beni mutlu etmeye yetmiyor.. Neden bilmiyorum?  İçim de amansızca yazma isteği fakat aklımda hiç bir düşünce yok. Sadece arkada çalan bir piyano ve  bomboş aklım. Sunturlu bir karanlık gün yüzüne çıkmış sanki içinden. Şuraya bak yazdıklarımı belirli bir düzene oturtmak için uğraşmıyorum bile. Kollarımı kaldırmak için bile mecalim yok aslında hiçbir şey  yapasım yok. Telefonum kapalı sadece boş gözler neyse bu kadar olsun

Bu arada: Eğer bu yazıyı okuyorsan pek bir beklentin, yargın yada yakınsaman olmasın. Ben nedersem o olur. O kadar. fazlası için.
Related Posts
Disqus Comments